Po wybuchu I wojny światowej został wyznaczony na dowódcę jednej z brygad 81 Dywizji Piechoty. Jednakże nie zdążył objąć nowej funkcji, gdyż 29 DP została uwikłana w sierpniu 1914 r. w ciężkie walki w Prusach Wschodnich. 26 lutego 1915 r. otrzymał Order Św. Anny 1 klasy. Od 25 marca tego roku dowodził 2 Dywizją Pospolitego Ruszenia, od 13 czerwca w stopniu generała porucznika. Już 3 lipca objął dowodzenie 102 Dywizją Piechoty, zaś 20 października II Syberyjskiego Korpusu Armijnego. 31 marca 1917 r. został zwolniony ze służby wojskowej.
W 1919 r. przystąpił do wojsk Białych. W 1920 r. mianowano go komendantem garnizonu Jekaterynodaru. W połowie listopada tego roku wraz z wojskami Białych ewakuował się z Krymu do Gallipoli.
Na emigracji zamieszkał na Litwie. Przyjął święcenia kapłańskie, zostając duchownym prawosławnym, służył w cerkwi św. Mikołaja w SiemieliszkachСвятителя Николая Чудотворца храм.. Po zajęciu Litwy przez Armię Czerwoną w czerwcu 1940 r., ukrywał się. Udało mu się przedostać do Jugosławii. Po zajęciu tego kraju przez wojska niemieckie w kwietniu 1941 r., wstąpił do nowo formowanego Rosyjskiego Korpusu Ochronnego. Od 1942 r. pełnił funkcję głównego kapelana Korpusu.
Przypisy
Linki zewnętrzne Biografia gen. Iwana K. Gandurina