thumb|Grób Feliksa Fabiana Zamenhofa thumb|Feliks Zamenhof (1. z lewej) z grupą uczestników Światowego Kongresu Esperanto w Oksfordzie, 1930 r. Feliks Fabian Zamenhof, ps. FeZ lub Zef (ur. Homarano: La vivo, verkoj kaj ideoj de d-ro L.L. Zamenhof, Sezonoj, Litova Esperanto-Asocio 2011, s. 38 w Białymstoku, zm. 4 grudnia 1933 w Warszawie) – polski lekarz i farmaceuta, esperantysta, opiekun sierot.
Życiorys Urodził się w Białymstoku w rodzinie żydowskiej, jako syn Marka i Rozalii z domu Sofer. Imię nadano mu na cześć dziadka, Fabiana Wolfowicza ZamenhofaAleksander Korżenkow: Homarano. La vivo, verkoj kaj ideoj de d-ro L. L. Zamenhof. Sezonoj, Litova Esperanto-Asocio 2011. Miał dziesięcioro rodzeństwa: Ludwika, twórcę esperanto, Fejglę, Gitlę, Sorę Dworę, Hersza, Henryka, Minę, Leona, Aleksandra i Idę. W domu mówiono w jidysz lub po rosyjsku oraz, jak podają biografiści Ludwika Zamenhofa (A. Zakrzewski, E. Wiesenfeld), po polsku.
W 1873 roku wraz z całą rodziną przeprowadził się do Warszawy. Tam, podobnie jak Ludwik, Henryk i Leon, uczęszczał do II Gimnazjum. W 1893 ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim z tytułem magistra farmacji i do końca życia prowadził aptekę przy Placu Żelaznej Bramy 8.