Bawaria podczas wojen napoleońskich Dzięki sojuszowi Bawarii z I Cesarstwem Francuskim, terytorium Bawarii się powiększyło, a Bawaria uzyskała pierwszą liberalną konstytucję. Pod koniec wojen napoleońskich Bawaria przeszła na stronę koalicji. Była obszarem tranzytowym dla armii sojuszniczej i wroga, była także miejscem bitew między armiami francuskimi pod dowództwem Napoleona i jego przeciwnikami, zwłaszcza Austrią (m.in. bitwa pod Eckmühl). Chociaż Bawarczycy nie brali udziału w ostatniej, decydującej bitwie przeciwko Napoleonowi, bitwie pod Lipskiem w październiku 1813 roku, w której Napoleon poniósł druzgocącą porażkę, to znaleźli się oni po stronie zwycięzców.
Królestwo Bawarii w I połowie XIX wieku Po śmierci Maksymiliana w 1825 roku, tron objął jego syn, Ludwik I Wittelsbach. W 1810 roku Ludwik I ożenił się z Teresą z Saksonii-Hildburghausen. Król Ludwik I Wittelsbach uznawany jest za jednego z najważniejszych władców w historii Bawarii z uwagi na jego zasługi dla stworzenia w Monachium centrum kultury i sztuki. Rewolucja lutowa z 1848 roku doprowadziła do jego abdykacji, po której, władzę w Królestwie przejął jego syn, Maksymilian II. Maksymilianowi udało się przywrócić stabilność w Królestwie.