być projektowana i wykonywana w taki sposób, aby zachować pełne możliwości rozbudowy i przebudowy (kabli, anten, urządzeń) w okresie eksploatacyjnym.
Ze względu na przebieg trasowy, infrastrukturę teletechniczną można podzielić na następujące elementy: infrastruktura własna operatora, infrastruktura publiczna – wzdłuż dróg, chodników, terenów otwartych itd., infrastruktura lokalna – na terenie osiedli, osad, wsi itp., infrastruktura budynkowa – wewnątrz budynków, stanowiących części wspólne mieszkańców, infrastruktura abonencka – w domu, mieszkaniu, biurze użytkownika końcowego. Aby zapewnić pełną funkcjonalność całej infrastruktury (od operatora do odbiorcy końcowego) pomiędzy poszczególnymi elementami powinny być zapewnione odpowiednie „punkty styku”, zapewniające swobodną instalację niezbędnych kabli, anten i urządzeń. Brak odpowiednich „punktów styku” oraz dobrej infrastruktury końcowej (lokalna-budynkowa-abonencka) powoduje powstanie tzw. „problemu ostatniej mili” – jednego z najpoważniejszych przeszkód w dostarczeniu nowoczesnych usług telekomunikacyjnych do odbiorcy końcowego.