Od 1830 do 1849 roku była żoną swego brata ciotecznego Albrechta Pruskiego, najmłodszego syna króla Prus Fryderyka Wilhelma III i brata późniejszego cesarza Niemiec Wilhelma I. Z tego związku urodziła się piątka dzieci, z których tylko troje przeżyło dzieciństwo: , księżna sasko-meiningeńska, regent brunszwicki Albrecht i , księżna meklembursko-szweryńska.
Nie było to udane małżeństwo. Marianna nie pasowała do surowego, wręcz wojskowego ceremoniału pruskiego dworu. Dodatkowo zdecydowanie górowała nad mężem inteligencją i obyciem, ten natomiast coraz częściej dopuszczał się zdrady, m.in. z damą jej dworu , o czym królewnę skrupulatnie informowali różni „życzliwi”, sama zresztą widziała dobrze, co się dzieje. W roku 1845 opuściła swego męża, nie mogąc jednak zabrać dzieci i przeniosła się do Voorburga koło Hagi w Holandii, gdzie żyła w nieformalnym związku ze swym masztalerzem (1809–1873). W 1848 małżeństwo Marianny zakończyło się rozwodem. Ponadto obłożona została infamią, kiedy okazało się, że spodziewa się dziecka z van Rossumem. Sytuacja wzbudziła oburzenie dworów w Hadze i Berlinie, które zerwały z nią wszelkie stosunki.