1238) i zawiera tekst mocno przepracowany przez redaktora, będący w zasadzie parafrazą tekstu pierwotnego. Ma na celu dotarcie do odbiorcy, który może nie zrozumieć pewnych sformułowań tekstu oryginalnego, a wierne nawiązania do Septuaginty nie są dla niego istotne. Powstał w oparciu o tekst bliski zawartemu w manuskrypcie S, lecz prawdopodobnie nie o ten manuskrypt, lecz o jakiś wariant od niego pochodzący.
W języku starocerkiewnosłowiańskim zachowały się do czasów współczesnych trzy manuskrypty. Jeden z nich, przechowywany w Pradze zaginął, jeden znajduje się w Muzeum Rumiancewa w Moskwie (nr 1472) i jeden niekompletny, który stanowi parafrazę tekstu, zbliżoną często do manuskryptu V, w Bibliotece Narodowej w Belgradzie (nr 149). Zasadniczo teksty słowiańskie zawierają parafrazę tekstu i stąd ich niewielkie znaczenie dla rekonstrukcji tekstu oryginalnego.
W Kolonii przechowywany jest również fragmentarycznie zachowany rękopis (nr 3221) zawierający przekład koptyjski w dialekcie saidzkim z naleciałościami bohairyckimi, który jest najstarszym tekstem Testamentu jakim dysponujemy współcześnie i pochodzi z V wieku.