finansowych, zaś od maja 1991 prezes Śląskiego Związku Piłki Nożnej.
3 lipca 1995 został wybrany na prezesa Polskiego Związku Piłki Nożnej.
Jego przeciwnicy zarzucali mu autorytarny styl kierowania związkiem oraz oskarżali go o nadużycia finansowe oraz szereg innych nieprawidłowości, co jednak nigdy nie zostało potwierdzone. W kwietniu 1998 popadł w konflikt z szefem Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki Jackiem Dębskim. Wobec odmowy przez władze związku przyjęcia kontroli UKFiT, 21 kwietnia Jacek Dębski zawiesił władze PZPN, w tym Mariana Dziurowicza. Odwołał swoją decyzję 7 sierpnia 1998 wobec groźby wykluczenia polskich drużyn z rozgrywek międzynarodowych oraz po udzieleniu przez władze PZPN zgody na przeprowadzenie kontroli w związku.
Marian Dziurowicz pozostawał na stanowisku prezesa do końca czerwca 1999, kiedy to przegrał wybory na prezesa PZPN i został zastąpiony przez Michała Listkiewicza. Po przegranej w wyborach całkowicie zrezygnował z działalności w PZPN.
W 2001 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy Polskiego Stronnictwa Ludowego (należał do tej partii) w okręgu katowickim.