Rok później udał się z misją do Arabii i Palestyny, a następnie poświęcił się pracy twórczej. Zmarł 10 stycznia 394 albo 395 roku.
Twórczość i poglądy Był jednym z wczesnochrześcijańskich teologów, który przyczynił się do znacznego rozwinięcia teologii dogmatycznej i utworzenia teologii mistycznej. Był zwolennikiem Orygenesa, a jego dzieła wywarły wpływ na twórczość Pseudo-Dionizego Areopagity i Maksyma Wyznawcy.
Jednym z ważniejszych dzieł z zakresu teologii dogmatycznej były „Przeciw Eunomiuszowi” (Contra Eunomium) i „Odrzucenie wyznania wiary Eunomiusza” (Refutatio confessionis Eunomii) skierowane przeciwko naukom Eunomiusza z Kyziku i anomejczykom, napisane w latach 380-383. Wyjaśniał naturę Trójcy Świętej i zwalczał jej przeciwników w „O tym, że nie można mówić, że jest trzech Bogów – do Ablabiusza” (Ad Ablabium quod non sint tres dei), „Jak mówiąc o trzech osobach w Bóstwie, nie wyznajemy trzech bogów – do Greków na podstawie wspólnych pojęć” (Ad Graecos ex communibus notionibus), „Do Eustacjusza o Trójcy świętej” (Ad Eustathium de sancta Trinitate), „O wierze – do trybuna Symplicjusza” (Ad Simplicium de fide) i „Nauka katechetyczna” (Oratio catechetica magna).