Powstanie w Bahrajnie – seria antyrządowych protestów w Bahrajnie wywołanych przez głównie szyicką i częściowo sunnicką bahrajńską opozycję. Główne protesty miały miejsce między 14 lutego i 18 marca 2011, a sporadyczne starcia trwały do 2014 r. Protesty były inspirowane arabską wiosną z 2011, w tym udanymi rewolucjami w Tunezji i Egipcie. Protesty w Bahrajnie eskalowały do regularnych starć, po tym jak rząd próbował stłumić powstanie z pomocą Rady Współpracy Zatoki Perskiej (GCC) i (Peninsula Shield Force). Protesty były długotrwałą kampanią biernego, jak i przemocowego oporu. Protesty były elementem walki o większą wolność polityczną i równe traktowanie stanowiącej 70% populacji szyickiej ludności.
Po śmiertelnym nocnym ataku 17 lutego 2011 na protestujących na w stolicy Manama, znanym jako , pojawiły się hasła domagające się odsunięcia od władzy króla Hamad ibn Isa Al Chalifa. Protestujący na wiele dni zajęli Plac Perłowy, który stał się centrum protestów. Po około miesiącu rząd Bahrajnu poprosił o pomoc militarną Radę Współpracy Zatoki. 14 marca 1000 żołnierzy Arabii Saudyjskiej i 500 żołnierzy ZEA ze wsparciem morskim Kuwejtu wylądowały w Bahrajnie i stłumiły powstanie. Następnego dnia król Hamad ogłosił 3-miesięczny stan wojenny.