Pałac i ogród otoczono parkanem, poza którym znalazły się zabudowania mieszkalne dla służby i gospodarcze. W czasie bezkrólewia po śmierci Stefana Batorego nad dokończeniem inwestycji czuwała Anna JagiellonkaJanowski Piotr Józef, Rezydencja królewska w Łobzowie w epoce Wazów 1587–1668, w: Residentiae tempore belli et pacis. Materiały do badań i ochrony założeń rezydencjonalnych i obronnych, red. P. Lasek, P. Sypczuk, Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk, Warszawa 2019, s. 53–76. To właśnie jej staraniem w latach 1588–1589 w bezpośrednim sąsiedztwie pałacu królewskiego wzniesiono nowy dom folwarczny.
Barokowy Pałac Królewski w XVII–XVIII wieku Kolejne przemiany rezydencji nastąpiły za panowania Zygmunta III. Na początku XVII wieku Giovanni Trevano dobudował od strony południowej do gucciowskiego pałacu nowe, piętrowe skrzydło o symetrycznej fasadzie z niewielkim ryzalitem, gdzie ulokowano bramę przejazdową. Wówczas wprowadzono także surowe elewacje, dla których przeciwwagą stał się bogaty kamienny detal architektoniczny, w tym portal z rustykowaną arkadą. Całość przyziemia opasywał kamienny cokół, kondygnacje rozdzielał gzyms, a okna zdobiły kamienne obramienia. Zapewne w podobnym duchu przekształcono dwie pozostałe elewacje. Wnętrza nowego skrzydła, które przejęło funkcje reprezentacyjne, otrzymały bogate wyposażenie.