Kolejnymi właścicielami byli Mattencloitowie z Orłowej i ostatecznie w 1886 Larischowie, którzy przyłączyli je do swych potężnych włości karwińskich.

Budowa linii i stacji kolejowej spowodowała burzliwy rozwój przemysłu i eksplozję demograficzną. Wokół dworca zaczęła wyrastać nowa osada, nazwana Nowym Boguminem (formalnie tworzące z Szonychlem jedną gminę o dość sztucznie brzmiącej nazwie Szonychel-Bogumin-dworzec). Mimo iż powstała ona na nieużytkach, osuszonych mokradłach i wykarczowanych lasach, w krótkim czasie nabrała ona miejskiego charakteru i zdystansowała zarówno macierzystą wieś Szonychel, jak i stare miasto Bogumin (zwane odtąd Starym Boguminem). Według spisu ludnościowego w 1900 roku w Nowym Boguminie mieszkało 4254 osób, podczas gdy w Starym Boguminie 1888, a w Szonychlu 562. W latach 90. XIX wieku na gruntach podarowanych przez Henryka hrabiego Larisch-Mönnich, powstał zespół neogotyckich budowli – ratusz, gmach szkół niemieckich, kościół katolicki, kościół ewangelicki, klasztor sióstr Notre-Dame. Tym stylem architektonicznym miasto wyróżnia się spośród reszty Śląska Cieszyńskiego, przypominając raczej miasta górnośląskie. W 1887 zbudowano Most Skrzeczoński, a w 1902 wydłużono stalową kładkę nad torowiskiem. Powstał też szpital epidemiologiczny.