XVI–XVII wiek Część z tych wsi podlegała zwierzchności w stosunku do Bogumina. W XV wieku Bogumin stał się siedzibą tzw. państewka bogumińskiego do którego należały m.in. Pudłów, Kopytów i Szonychel. Z kolei Wierzbica należała kolejno do państewek frysztackiego, hermanickiego i ostrawskiego. Podobnie Skrzeczoń ciążył ku innym ośrodkom, należał najpierw do państewka frysztackiego, a potem niemieckolutyńskiego. Jego właścicielami byli Larischowie. Natomiast Zabłocie należało do klasztoru orłowskiego, a potem kolejno do związanego z Ostrawą Sedlnickiego, Sobka z Kornic i Gaszyna.
Na początku XV wieku wybuchł spór o ziemię bogumińską między książętami raciborskimi a cieszyńskimi. Na mocy umowy z 1407 trafiła ona w ręce tych pierwszych. Właścicielem miasta i zamku został Jan II Żelazny, który dwa lata później (1409) sprzedał je Tworkowskim. W roku 1423 dobra kupił Jan Bielik z Kornic. Jego potomkowie, władający do 1451, poszerzyli je o Zabełków, Odrę, Lhotę i Pudłów. Kolejnymi właścicielami byli: Jan z Cymburka (1451−1473), Jan z Wierzbna (1473−1482) oraz Jan Burzej z Kalwowa (1482−1485). Po jego śmierci Bogumin powrócił do książąt raciborskich, którzy ponownie wygrali spór z władcami Cieszyna. Ostatni z nich, Walentyn, w 1521 sprzedał go księciu opolskiemu Janowi II Dobremu, a ten pięć lat później Jerzemu Hohenzollernowi.