Od 1966 do 1968 był członkiem Komitetu Nauk Klinicznych II Wydziału Nauk Medycznych Polskiej Akademii Nauk w Warszawie. W latach 1972-1978 pracował w Reptach w Górniczym Centrum Rehabilitacji Leczniczej i Zawodowej, od 1976 był kierownikiem Klinikę Neurotraumatologii Instytutu Chirurgii przy Śląskiej Akademii Medycznej. W 1978 został profesorem nadzwyczajnym. Od 1978 współpracował z Instytutem Chirurgii Dzieci i Młodzieży przy Instytucie Matki i Dziecka w Warszawie, będąc konsultantem i chirurgiem dziecięcym w zakresie kraniosynostozy. Został pochowany na cmentarzu Bródnowskim (kwatera 8B-4-15/16).
Praca naukowa Pełnił wiele funkcji członkowskich w organizacjach związanych z medycyną, był m.in. członkiem Rady Naukowej przy Ministrze Zdrowia, uczestniczył w pracach Komitetów Naukowych Polskiej Akademii Nauk i Światowej Federacji i Europejskiego Towarzystwa Neurochirurgów. Należał do członków założycieli Polskiego Towarzystwa Neurochirurgów. Przedmiotem badań profesora Hieronima Powiertowskiego były urazowe obrażenia czaszki i mózgu oraz uszkodzenia rdzenia kręgowego oraz neurofizjologia i patofizjologia kliniczna ośrodkowego układu nerwowego. Był autorem ponad osiemdziesięciu prac i publikacji naukowych, z których do najważniejszych należy opublikowana w 1965 pt. „Urazy czołowo-twarzowe.