Tytuł albumu ma podwójne znaczenie, po pierwsze nagranie na żywo, po drugie chęć udowodnienia że Omega żyje mimo odejścia Pressera i Lauxa.
Występy na Węgrzech, w Hiszpanii i Finlandii. Pod koniec roku występy w NRD (Berlin, Görlitz i Lipsk).
W 1973 r. niemiecki producent Peter Hauke doprowadził do podpisania umowy z zachodnioniemiecką wytwórnią „Bacillus” (Bellaphon) na trzy albumy w trzy lata. Nagrano tam angielskojęzyczne albumy „Omega” w 1973, „200 Years After The Last War” w 1974, „Omega III” w 1974 oraz dodatkowo „The Hall Of Floaters In The Sky” w 1975. Jednak albumy te nie zawierały nowego materiału muzycznego, były to tylko „covery” ich węgierskich przebojów z płyt -II-, -IV-, -V- oraz -VI-. Muzyka oraz wokale zostały ponownie nagrane w nieco zmienionych aranżacjach, muzykę wzbogacono o dodatkowe instrumenty, co w finale dawało brzmienie „progresywnej kapeli zachodniej” tamtych czasów. Nowy materiał angielskojęzyczny Omega nagrała dopiero w latach 1976–1979 na płytach „Time Robber”, „Skyrover” i „Gammapolis”. W latach 70. dzięki angielskojęzycznym LP, niemieckojęzycznym SP oraz oprawie koncertów, Omega stała się najbardziej popularnym zespołem rockowym z „bloku wschodniego”.