W latach 70. jego syn został uprowadzony przez terrorystów z camorry, uwolniono go po wpłaceniu okupu. W 1971 i 1978 bez powodzenia kandydował na prezydenta Republiki Włoskiej. W 1976 po słabym wyniku wyborczym socjalistów (poniżej 10%) przewodnictwo w partii przejął Bettino Craxi, Francesco De Martino pozostał w parlamencie. W 1987 zrezygnował ze startu w kolejnych wyborach. 1 czerwca 1991 prezydent Włoch Francesco Cossiga w uznaniu zasług powierzył mu godność dożywotniego senatora. Francesco De Martino zasiadał ponownie w Senacie (X, XI, XII, XIII i XIV kadencji) do czasu swojej śmierci.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Neapolu Kategoria:Ludzie urodzeni w Neapolu Kategoria:Politycy Włoskiej Partii Socjalistycznej Kategoria:Włoscy parlamentarzyści (od 1946) Kategoria:Włoscy prawnicy Kategoria:Włoscy senatorowie Kategoria:Wicepremierzy Włoch Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w 2002