stosowany do zespalania złamań szyjki kości udowej. W Polsce częściej używana była nazwa "gwóźdź Nyströma-Szulca". gwóźdź Smitha-Petersena – posiada centralny kanał przepuszczający drut Kirschnera, ma trzy podłużne listewki o ostrych krawędziach rozmieszczone co 120°, używany do zespalania złamań szyjki kości udowej gwóźdź Steinmanna – (grot Steinmanna) sztywny pręt jednostronnie zaostrzony, przeprowadzany w kierunku poprzecznym przez kość piętową, guzowatość piszczeli albo nadkłykcie kości udowej, po wprowadzeniu do kości uderzeniami młotka łączony jest na końcach z ramionami klamry wyciągowej, opracowane przez szwajcarskiego chirurga Franz Steinmann’a (1872-1932), gwoździe Rusha – Rush nail lub Rush rod, posiadają charakterystyczny zakrzywiony koniec - stosowane do złamań partii dalszych kości, grotowkręty Schanza – Schanz screw, używane do systemów stabilizacji zewnętrznej, samogwintujące i samowiercące, gwoździe Endera – Ender nails, zwykle używane były w liczbie trzech lub czterech, najczęściej do stabilizacji złamań bliższego odcinka kości udowej. gwoździe dziecięce Metaizeau – rozwiązanie stworzone w roku 1984 przez dr Metaizeau i jego zespół, jako rozwiązanie problemu drutów pediatrycznych - cechują się sporymi możliwościami w zakresie zmiany ich długości i kształtu.