nauczania.
Od 1996 do 2003 roku był profesorem zwyczajnym językoznawstwa i semiotyki na Institutum Studiorum Humanitatis, na Wydziale Podyplomowych Studiów Humanistycznych w Lublanie, gdzie w 1998 roku napisał pracę doktorską „Lingwistyka mowy i teoria komunikacji społecznej” i pełnił rolę koordynatora studiów. Następnie powrócił na stanowisko profesora zwyczajnego na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Zagrzebskiego.
Począwszy od 1972 roku opublikował około 250 prac z dziedziny językoznawstwa ogólnego, lingwistyki teoretycznej, historii językoznawstwa, semiotyki, lingwistyki stosowanej i filologii klasycznej (z tego 36 w postaci książek lub odrębnych monografii). Uczestniczył w wielu naukowych i specjalistycznych konferencjach w kraju i za granicą. Kierował kilkoma projektami naukowymi w Chorwacji i Słowenii. Oprócz regularnej pracy dydaktycznej na macierzystej uczelni, wygłaszał wykłady w Pradze (CEU), Paryżu (Uniwersytet Paryski), Trieście (Scuola superiore per traduttori e interpreti), Sarajewie, Nowym Sadzie.