Zakład miał w sprzedaży 90 bloków funkcjonalnych, eksportował swoje wyroby do wszystkich Krajów Demokracji Ludowej, największe kontrakty były zawierane z instytutami byłego Związku Radzieckiego, ale także eksportował do RFN i Finlandii.

Zakład z kopciuszka stał się prymusem, w V Ogólnopolskim konkursie został laureatem „Dobrej Roboty”, a na Międzynarodowych Targach Poznańskich 1979 otrzymał symboliczny klucz Juniora Eksportu. Za zorganizowanie wystawy wyrobów Zakładu w Akademii Nauk w Moskwie, A. Szalewicz, jako szef ekipy, otrzymał Odznakę Zasłużonego Pracownika Instytutu Akademii Nauk ZSRR im. Lebiediew. W stanie wojennym w roku 1982 został odwołany ze stanowiska dyrektora naczelnego ZAE „Polonu” i wykluczony z PZPR, za współpracę z zakładową Solidarnością. Od tego czasu nigdy już nie pracował w instytucjach państwowych. Był dyrektorem techniczno-handlowym firm polonijno-zagranicznych „Pulson” i „Unimed Elektronics”, gdzie również produkowane były na eksport do Instytutów Akademii Nauk ZSRR. W latach dziewięćdziesiątych podjął własną działalność gospodarczą.