Działał w nielegalnym komitecie wyzwolenia narodowego (Comitato di Liberazione Nazionale).
W trzech rządach z lat 1944–1945 pełnił kolejno funkcje ministra bez teki, ministra robót publicznych oraz ministra ds. odbudowy. W 1946 został posłem do powołanej po II wojnie światowej konstytuanty (Assemblea Costituente della Repubblica Italiana), która działała do 1948. Przewodniczył w niej tzw. Komisji 75, która opracowała tekst nowej konstytucji.
Przez następne pięć lat piastował mandat senatora I kadencji, w 1953 przez trzy miesiące stał na czele wyższej izby włoskiego parlamentu. Od 1957 do 1959 przewodniczył Krajowej Radzie Gospodarki i Pracy. 2 marca 1963 prezydent Włoch Antonio Segni w uznaniu zasług powierzył mu godność dożywotniego senatora. Meuccio Ruini zasiadał w Senacie III, IV i V kadencji do czasu swojej śmierci.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ludzie urodzeni w Reggio nell’Emilia Kategoria:Przewodniczący Senatu (Włochy) Kategoria:Włoscy ministrowie robót publicznych Kategoria:Włoscy parlamentarzyści (od 1946) Kategoria:Włoscy prawnicy Kategoria:Włoscy senatorowie Kategoria:Urodzeni w 1877 Kategoria:Zmarli w 1970