Na początku października 1941 roku zachorował na zapalenie mięśnia sercowego i w dniu 5 października został ewakuowany do szpitala w Sewastopolu, a następnie do Kisłowodzka. W czasie leczenia pozostawał w dyspozycji Naczelnego Dowództwa.
Po wyleczeniu we wrześniu 1944 roku został zastępcą dowódcy 3 Frontu Białoruskiego ds. formowania i funkcję tę sprawował do końca wojny.
Po zakończeniu wojny w latach 1945–1946 zastępcą dowódcy Baranowickiego Okręgu Wojskowego, a następnie w latach 1946 – 1953 starszym wykładowcą, p.o. kierownika katedry Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa.
W 1953 roku przeniesiony do rezerwy. Zamieszkał w Moskwie, gdzie zmarł.
Awanse komkor (1937) generał porucznik (1940)
Odznaczenia Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru – pięciokrotnie Order Kutuzowa I klasy Order Suworowa II klasy
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Generałowie porucznicy Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Czerwoni (wojna domowa w Rosji) Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Suworowa Kategoria:Odznaczeni Orderem Kutuzowa Kategoria:Radzieccy dowódcy armii w II wojnie światowej Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1973