W dobrach Unrugów międzychodzkich powstały m.in.: Mierzyn i Mierzynek, Miłostowo i Skrzydlewo. Od północnego wschodu dobra międzychodzkie graniczyły z ziemią sierakowską, na której terenie znajdowały się takie osady jak: Bukowiec Olędry, Dębowskie Olędry (dziś Dębowiec), Bucharzewo Olędry (dziś Bucharzewo), Tuchola Olędry (dziś Tuchola, Chorzępowa (dziś Chorzępowo) oraz Radusz (dziś leśniczówka w gm. Międzychód). W okolicach Kwilcza powstały tylko 3 wsie (15%) na prawie Olędrów: wspomniany Daleszynek i Miłostowo oraz Mechnacz. W okolicach Chrzypska Wielkiego zlokalizowano tylko jedną (5%), małą i rozproszoną osadę Białokoskie Olędry, dziś znane jako liczące niespełna 40 osób Białokoszyce.
Wielkość wsi W demografii historycznej przyjmuje się, że jeden dym (czyt. domostwo) zamieszkiwało w okresie staropolskim średnio 6 osób. Zatem znając liczbę dymów w poszczególnych wsiach olenderskich można było oszacować liczbę mieszkańców. Największą wsią olenderską był wówczas Radusz (Radoskie Olędry) z 35 dymami, czyli z ponad 210 mieszkańcami (na początku XVIII wieku). Radusz był jedną z największych wsi w Puszczy Noteckiej. Mimo niezbyt urodzajnych gleb wieś należała do bogatych, a średnia wielkość gospodarstwa wynosiła 80 ha. W 1845 roku we wsi Radusz było 553 mieszkańców.