Praktykę wojenną odbył w Algierii i Maroku. W marcu 1910 roku został szefem batalionu. Od 1912 roku pracował jako oficer 2 Biura Głównej Kwatery Sztabu.
Brał udział w I wojnie światowej awansując w listopadzie 1914 roku na podpułkownika zaś 25 czerwca 1916 na pułkownika (już od 1898 tymczasowo pełnił funkcje pułkownika tytularnego). Jako dowódca 15 Regimentu Piechoty szczególnie zasłużył się w bitwie pod Artois (1915); pod Verdun (1916) jako dowódca 303 Brygady; W Szampanii w okresie kwiecień – czerwiec 1917 na czele 45 Dywizji Piechoty oraz w Szampanii w okresie lipiec październik 1918 roku jako dowódca 21 Kompanii Artylerii. Już od początku wojny miał styczność z marszałkiem Fochem. 18 kwietnia 1918 roku awansował na generała brygady a już 10 czerwca został generałem dywizji, dowodząc wtedy 21 Korpusem Armijnym. Okazał się równie skuteczny w działaniach polowych jak i w administracji wojskowej, był oceniany jako oficer kompetentny, bystry i odważny. Po przybyciu na Śląsk szybko zyskał uznanie Le Ronda i pozostałych osobistości koalicji. Po powrocie ze Śląska Naulin dowodził w Algierii, Na Bliskim Wschodzie oraz Maroku.