Za ten czyn Albert Kordecki został odznaczony Signum Laudis.
Po śmierci rotmistrza Zbigniewa Dunin-Wąsowicza w szarży pod Rokitną, Kordecki objął dowództwo dywizjonu kawalerii II Brygady, składającego się wówczas z 2 i 3 Szwadronu. Ze względu na stan zdrowia (reumatyzm) został przeniesiony na stanowisko komendanta kadry kawalerii w Kowlu. Następnie był dowódcą Kursu Wyszkolenia Kawalerii w Mińsku Mazowieckim. 1 kwietnia 1916 został awansowany do stopnia rotmistrza kawalerii. Po kryzysie przysięgowym służył w Polskim Korpusie Posiłkowym. 10 sierpnia 1917 roku dowódca Legionów Polskich powierzył mu dowództwo 1 pułku ułanów Legionów PolskichOdprawy Komendy Legionów Polskich, Centralne Archiwum Wojskowe, sygn. I.120.1.295b, s. 518 .. Przebył jesienno-zimową kampanię na Bukowinie.
13 lutego 1918 Albert Kordecki wraz z porucznikami Borkowskim i A. Romerem wracali nocą wozem z przyjęcia w I dywizjonie. W okolicach Korczyna woźnica zgubił drogę i wóz osunął się w jar Stryja.