Rozróżnia się: Księgarstwo nakładowe lub wydawnicze – księgarze-nakładcy prowadzili działalność wydawniczą w swojej firmie lub zlecali druk; księgarz miał na składzie tylko własne książki. Księgarstwo asortymentowe (od XVIII wieku) – charakteryzuje się tym, że na składzie księgarza asortymentowego są książki wielu wydawców, często wzięte w komis. Współcześnie prawie każda księgarnia ma charakter asortymentowej (prócz księgarni wydawnictw). W zależności od formy pracy rozróżnia się: komis (zakup książek z prawem zwrotu), księgarstwo antykwaryczne (sprzedaż książki dawnej i wyczerpanej), kolportaż (bezpośrednie rozprowadzania książek w środowiskach oddalonych od księgarń).
Historia księgarstwa w Polsce Początki księgarstwa na ziemiach polskich wiążą się z aktem erekcyjnym Akademii Krakowskiej z 1364 roku, w którym wymieniono tzw. , pełniących przy średniowiecznych uniwersytetach funkcje zbliżone do późniejszych księgarzy. Rozwój właściwego rynku wydawniczego nastąpił jednak dopiero wraz z upowszechnieniem druku. W okresie renesansu i reformacji funkcje wydawców, drukarzy i księgarzy były najczęściej łączone w ramach jednej działalności, wykonywanej przez drukarzy (por. drukarstwo).