Jan Eliasson (ur. 17 września 1940 w Göteborgu) – szwedzki dyplomata, w 2006 minister spraw zagranicznych, zastępca sekretarza generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Życiorys W latach 1957–1958 kształcił się w ramach wymiany studenckiej w USA. W 1962 został absolwentem akademii marynarki wojennej (Kungliga Sjökrigsskolan). W połowie lat 60. ukończył ekonomię na Uniwersytecie w Göteborgu.
Zawodowo związany ze szwedzką dyplomacją, a jako nauczyciel akademicki m.in. z Uniwersytetem w Uppsali. Pełnił funkcję doradcy premiera Olofa Palmego. W latach 1980–1986 wchodził w skład misji ONZ, zajmującej się negocjacjami pokojowymi w czasie wojny iracko-irańskiej. W późniejszych latach był negocjatorem z ramienia OBWE w rozmowach dotyczących Górskiego Karabachu.
Od 1988 do 1992 był ambasadorem Szwecji przy ONZ w Nowym Jorku oraz osobistym przedstawicielem sekretarza generalnego ONZ w Iraku i Iranie. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Rady Gospodarczej i Społecznej ONZ (1991–1992). W 1992 przeszedł na stanowisko podsekretarza generalnego ONZ ds. humanitarnych, zajmował się operacjami humanitarnymi w Somalii, Sudanie, Mozambiku i na Bałkanach, brał udział w kampanii przeciwko minom przeciwpiechotnym. W latach 1994–2000 był sekretarzem stanu w szwedzkim Ministerstwie Spraw Zagranicznych.