W połowie lat 80. wyjechał na pewien czas nielegalnie za granicę, prowadził rozmowy z przedstawicielami międzynarodowych organizacji związkowych. W 1986 organizował opozycyjne wobec RKW Ziemi Łódzkiej struktury podziemne związku, w 1988 stanął na czele tajnej regionalnej komisji NSZZ „S”. Pod koniec lat 80. pracował jako taksówkarz, w 1989 ponownie zatrudniony w MPK w Łodzi.
Po ponownym zarejestrowaniu związku do 1992 przewodniczył zarządowi regionu. Od 1992 do 1993 zajmował stanowisko wiceministra pracy i polityki socjalnej w rządach Jana Olszewskiego i Hanny Suchockiej. Później był kierownikiem Zakładu Przewozu Osób Niepełnosprawnych działającego w MPK w Łodzi.
W 1991 bez powodzenia kandydował do Senatu.. Ponownie do izby wyższej polskiego parlamentu startował w wyborach w 1997 z ramienia Ruchu Odbudowy Polski w województwie łódzkim.. Od 2001 pracował jako kierowca w ambasadach RP w Australii i Kanadzie.
Wszedł w skład komitetu wspierającego kandydaturę Karola Nawrockiego na prezydenta RP w wyborach w 2025. W grudniu 2025 został powołany przez prezydenta RP w skład Rady ds. Kombatantów, Osób Represjonowanych i Działaczy Opozycji Antykomunistycznej.