Trzy lata później, w czasie uroczystości kanonizacji św. Serafina z Sarowa, ks. Sriebrianski poznał osobiście wielką księżną Elżbietę Fiodorownę.
W 1904 razem z 51 pułkiem duchowny udał się na front wojny rosyjsko-japońskiej. Jego dziennik, prowadzony w czasie jego udziału w działaniach wojennych w charakterze kapelana, był systematycznie drukowany w piśmie Wiestnik wojennogo duchowienstwa, a następnie został wydany w formie książkowej. 15 marca 1905 ks. Sriebrianski został dziekanem 61 dywizji piechoty. Do Orła wrócił 2 czerwca 1906 razem ze swoim pułkiem. Za całokształt pracy kapelana otrzymał w październiku tego samego roku godność protoprezbitera.
W monasterze Świętych Marty i Marii w Moskwie W 1908 wielka księżna Elżbieta Fiodorowna zaprosiła ks. Sriebrianskiego do współpracy w organizacji monasteru Świętych Marty i Marii w Moskwie, który w jej planach miał być wspólnotą żeńską skupioną na działalności dobroczynnej. Według zamysłu księżnej, ks. Sriebrianski miał zostać w monasterze opiekunem duchownym zakonnic. Mimo wątpliwości i przywiązania do wiernych w Orle, duchowny ostatecznie przyjął propozycję Elżbiety. 17 września 1908 metropolita moskiewski Włodzimierz (Bogojawleński) oficjalnie wyznaczył go na proboszcza monasterskich cerkwi Opieki Matki Bożej oraz św. św. Marty i Marii.