Morfologia i właściwości fizyczne Sołońce charakteryzują się bardzo dużą lepkością w stanie mokrym i zwięzłością (zbitością) w stanie suchym. Cechują się także silnie rozdrobnioną warstwą koloidalną i słabą przepuszczalnością wody, co powoduje, że należą do najtrudniejszych gleb do melioracji (zarówno jeśli chodzi o doprowadzenie, jak i odprowadzenie wody). Ich cechą charakterystyczną jest wytrącanie się na powierzchni warstewek czarnego osadu (czarne ziemie alkaiczne/black alkali).
Sołońce nie mają ustalonego profilu glebowego, gdyż ich cechą charakterystyczną nie jest budowa (jak w przypadku np. bielic, rędzin, czarnoziemów), ale zawartość soli. Z tego względu bez badania składu pierwiastków (szczególnie sodu) praktycznie nie da się ich wyróżnić.
Najbardziej rozpowszechnionym profilem glebowym sołońców jest A-/AE/-Bna-Cnasa, jednakże mogą mieć profil typowy dla innych gleb. Zapis ten oznacza (od powierzchni): A – poziom próchniczny AE – poziom próchniczny wraz z poziomem wymywaniaKolejność liter odpowiada stopniowi podobieństwa do odpowiednich poziomów. B – poziom wzbogacania C – poziom skały macierzystej na – poziom wzbogacony w sód wymienny sa – akumulacja soli rozpuszczalnych łatwiej niż gips gg – oglejenie od wód gruntowych, z silną redukcją.