Budowa ciała Szarytki morskie są ssakami wodno-lądowymi o wrzecionowatym kształcie tułowia, zwężającym się ku tyłowi. Dorosłe samce osiągają długość do 2,3 metra (lub nawet 2,5 m) przy masie ciała 170–310 kg, zaś samice do około 2 metrów przy masie ciała 105–186 kg. Zwierzęta należące do populacji zamieszkujących wybrzeża w zachodniej części północnego Atlantyku są większe od kuzynów ze wschodnich wybrzeży tego oceanu i Bałtyku. Masa ciała tamtejszych samców może osiągać 400 kg, a samic ponad 250 kg. Przednie płetwy szarytek są krótkie, a tylne dłuższe, silne. W wodzie szarytka morska porusza się dzięki silnemu tułowiowi oraz tylnym płetwom, zaś przednie pełnią funkcję sterów. Natomiast poruszając się po lądzie zwierzę używa przednich płetw i mięśni brzusznych. Pysk szarytki morskiej ma charakterystyczny, wydłużony kształt podobny do psiej kufy. Cecha ta odróżnia szarytki od innych fokowatych. Ciało pokrywa gęste futro. Ssaki te nie mają małżowin usznych, co odróżnia je od uchatkowatych, z którymi szarytki bywają mylone. Nozdrza ułożone są niemal równolegle do siebie i oddalone od siebie, układając się w kształt podobny do litery W, co stanowi wyraźną różnicę w stosunku do ssaków z rodzaju foka (Phoca), których nozdrza układają się w formie litery V. Na pysku szarytki widoczne są bardzo wrażliwe na bodźce dotykowe wibryssy.