Następnym właścicielem przypadającym na okres reformacji był Jan Oleśnicki herbu Dębno, ten z powodu swojego kalwińskiego wyznawania zlikwidował kościoły katolickie na terenie swoich dóbr i przekształcił je w zbory protestanckie. W latach 60. XVI w. Kazimierza Wielka była siedzibą najbardziej radykalnego odłamu polskiej reformacji, Braci Polskich. thumb|Zbiornik retencyjny w Kazimierzy Wielkiej

Okres zaborów mały|Kazimierza Wielka po 1918 thumb|Nieczynna Cukrownia „Łubna” thumb|Urząd Miasta i Gminy w Kazimierzy Wielkiej

Pod koniec XVIII w. wieś stała się własnością rodu Łubieńskich, Pozostawili oni po sobie ślad swojego pobytu w miejscowości w postaci zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą: pałacyk oraz budynek zarządu cukrowni. Pałacyk do 1945 stanowił siedzibę rodową Łubieńskich. Od 1815 miejscowość znajdowała się w granicach Królestwa Kongresowego. W 1845 powstała tu jedna z pierwszych w Królestwie cukrowni, wybudowana przez hrabiego Łubieńskiego. W 2 połowie XIX w. wieś znalazła się w granicach diecezji kieleckiej. Pod koniec XIX w. oraz w pierwszej połowie XX w., Kazimierza rozwijała się dzięki żyznym glebom oraz cukrowni „Łubna”, należąca do najstarszych tego typu zakładów w Polsce. Budowniczym zakładu był Karol Czekay, rzemieślnik sprowadzony z Węgier.