roku życia. Zmiany towarzyszące dominującemu brakowi owłosienia to: zmiany w obrębie mieszków włosowych, niedostateczny rozwój gruczołów łojowych, kruchość i łamliwość paznokci.
Wrodzony częściowy brak owłosienia Występuje w dwóch postaciach: rozlanej oraz ograniczonej. W przypadku formy rozlanej choroba obejmuje rozległe części skóry. W tej postaci stan chorobowy może mieć związek z zaburzeniami w rozwoju płciowym lub z innymi zaburzeniami rozwojowymi.
W przypadku formy ograniczonej choroba dotyczy skóry owłosionej głowy. U kobiet może ona dodatkowo obejmować obszar pach bądź wzgórka łonowego. Wówczas bywa łączona z innymi patologicznymi objawami, m.in. z zaburzeniami miesiączkowania. Inną formą schorzenia jest wrodzony brak owłosienia plamisty charakteryzujący się występowaniem plam na skórze pozbawionej owłosienia. W takim przypadku obraz kliniczny choroby jest zbliżony do skutków łysienia plackowatego.
Wrodzone słabe owłosienie Postać charakteryzująca się trwałym przerzedzeniem włosów na danym obszarze skóry. Wyróżnione zostały dwie postacie choroby: słabe owłosienie zwykłe oraz słabe owłosienie skojarzone z zaburzeniami rozwojowymi ektodermy. Słabe owłosienie zwykłe może mieć charakter miejscowy bądź ogólny. W postaci ogólnej najbardziej widoczne zmiany dotyczą skóry głowy.