Odnosząc się do działań morskich, stwierdził że: Zadania Kriegsmarine:
Zgodnie z dyrektywą, niemiecka marynarka wojenna miała na celu:
obronę niemieckiego wybrzeża poprzez rozstawienie defensywnych pól minowych, prowadzenie działań ofensywnych wyłącznie z udziałem lekkich sił morskich i lotnictwa współpracującego z marynarką, neutralizację floty radzieckiej poprzez zajęcie jej baz przez wojska lądowe, zapewnienie bezpiecznej żeglugi na Bałtyku oraz zaopatrzenia dla północnego skrzydła frontu wschodniego.
Siły stron Kriegsmarine: Marinekommando Nord (pod dowództwem admirała Rolfa Carlsa), z siedzibą w Kilonii, miało następujące siły do realizacji Operacji Barbarossa: Pancerniki: Schlesien i Schleswig-Holstein (nie brały udziału w atakach), Okręty podwodne: 22. Flotylla U–Bootów (pod dowództwem komandora podporucznika Ambrosiusa; U–140, U–142, U–144, U–145 i U–149), Grupa Saper: Grille, Preussen, Skagerrak i Versailles, Grupa Saper Nord: 5, 15, 17, 18 i 31, Grupa Sperrbrecher: 6, 8 i 138, 11. oraz 12. Flotylla Ścigaczy Okrętów Podwodnych, 1. Flotylla Torpedowców (S–26, S–39, S–40, S–101, S–102 i S–103), 5. Flotylla Torpedowców (S–27, S–28, S–29, S–45 i S–47), połowa sił z 5.