Jeśli istnieją koszty zewnętrzne (np. zanieczyszczenie wody niezbędnej do procesu produkcyjnego), to krańcowe koszty społeczne (MSC) są wyższe od prywatnych kosztów krańcowych (MC). Różnicą między nimi są krańcowe koszty zewnętrzne (MEC).
Część (a) rysunku przedstawia przedsiębiorstwo maksymalizujące zysk, którego wielkość produkcji wynosi q1 i cena równa się kosztowi krańcowemu (P1 = MC). Społecznie efektywna wielkość produkcji przedsiębiorstwa, q*, uwzględnia koszty zewnętrzne, czyli cena równa się krańcowym kosztom społecznym (P1 = MSC).
Część (b) rysunku przedstawia rynek doskonale konkurencyjny, na którym wielkość produkcji w równowadze wynosi Q1 i jest wyznaczona przez punkt przecięcia krzywej podaży przemysłu (S = MCI) z krzywą popytu rynkowego, D. Jednakże społecznie efektywna wielkość produkcji na tym rynku, Q*, jest mniejsza, gdyż uwzględnia koszty zewnętrzne i jest wyznaczona punktem przecięcia krzywej popytu rynkowego, D, z krzywą społecznego kosztu krańcowego, MSC. Wtedy cena rynkowa jest wyższa i wynosi P*.
Krańcowe korzyści zewnętrzne Krańcowe korzyści zewnętrzne (marginal external benefits, MEB) oznaczają wzrost korzyści u jednostki lub przedsiębiorstwa spowodowane zewnętrznie przez wzrost produkcji innych przedsiębiorstw o jednostkę.