Uznawany jest za twórcę szkoły chemii siarki i metod oznaczania związków nieorganicznych i organicznych siarki. Jednym z najważniejszych jego osiągnięć naukowych było wprowadzenie w 1958 nowych odczynników chemicznych dla działu analizy, który nazwał tiomerkurometria, z których najważniejsze to: dwutiofluoresceina, rtęciowana fluoresceina i kwas o-hydroksyrtęciobenzoesowy.
Współpracował z różnymi krajowymi firmami i instytucjami przemysłowymi, głównie z Ośrodkiem Badawczo-Rozwojowym Przemysłu Siarkowego w Machowie, Instytutem Gazownictwa, Instytutem Ochrony Środowiska, Zakładami Chemitex-Wistom, Instytutem Włókien Chemicznych w Łodzi.
Współpracował z zagranicznymi instytucjami naukowymi i badawczymi. Jako ekspert w International Organization for Standardization opiniował projekty nowych norm w zakresie ochrony środowiska. Współpracował z Niemieckim Towarzystwem Chemicznym we Freiburgu. Ponadto w latach 1976–1978 był kierownikiem Katedry Inżynierii Chemicznej i Petrochemii w Uniwersytecie Port Harcourt w Nigerii.
Był promotorem ponad 120 prac magisterskich i 10 doktorskich.