W 1973 w soborze św. Michała Archanioła w Belgradzie został wyświęcony na biskupa australijsko-nowozelandzkiego. W Australii zaangażował się w organizację nowych parafii etnicznie serbskich i budowę nowych świątyń. Założył również dwa monastery: św. Sawy oraz Zaśnięcia Matki Bożej; drugi z wymienionych klasztorów to pierwszy w historii Nowej Zelandii klasztor prawosławny.
W 1978 przeniesiony na katedrę dalmatyńską, którą to godność ponownie łączył z zadaniami rektora seminarium przy monasterze Krka. Od 1988 w eparchii z jego inicjatywy wydawane było pismo Istina (pol. Prawda), wzniesiono siedem nowych cerkwi.
W 1992 objął katedrę Dabaru i Bośni, gdzie zorganizował seminarium duchowne w Fočy, przekształcone następnie w Akademię Duchowną św. Bazylego Ostrogskiego i włączone, jako wydział teologiczny, w struktury uniwersytetu w Sarajewie Wschodnim. Od momentu powołania w 1994 był w nim prorektorem i wykładowcą śpiewu cerkiewnego. Od 1997 wykładał również Nowy Testament na wydziale muzykologii Uniwersytecie w Sarajewie Wschodnim. Angażował się w budowę nowych cerkwi na terytorium eparchii oraz w renowację obiektów zniszczonych w czasie wojny w Bośni. Jest autorem opracowań poświęconych Nowemu Testamentowi, pięciu zbiorów tekstów teologicznych oraz autobiografii.
Metropolitą Dabaru i Bośni pozostawał do śmierci w 2015.