Torpedy Typ 93 wystrzeliwano początkowo ze starszych dwururowych wyrzutni torpedowych Typ 89 i trzyrurowych Typ 90, po ich odpowiednim przystosowaniu. W 1934 roku opracowano najbardziej rozpowszechnioną czterorurową wyrzutnię torpedową Typ 92, obracaną pneumatycznie. Jedynie dla niszczyciela Shimakaze opracowano wyrzutnię pięciorurową Typ 0.
W 1938 roku do uzbrojenia japońskiej cesarskiej marynarki wojennej wprowadzono przeznaczoną dla okrętów podwodnych torpedę Typ 95 kalibru 533 mm, będącą zmniejszoną wersją torpedy Typ 93.
Użycie Jako podstawowa japońska torpeda okrętów nawodnych, była szeroko wykorzystywana podczas wojny na Pacyfiku. Podczas dużych bitew morskich jak bitwa na Morzu Jawajskim, torpedy tego typu często wystrzeliwane były salwami z bardzo dużych dystansów. Nagłość niespodziewanej – wobec braku wcześniejszego śladu torowego – eksplozji, powodowała, że załogi trafionych okrętów często składały eksplozje na karb wejścia okrętu na minęRoger Branfill-Cook: Torpedo, s. 58. W nieco późniejszych operacjach w małych akwenach, jak podczas bitew w wodach wokół Guadalcanalu, załogi japońskich krążowników i niszczycieli wykorzystywały maksymalną prędkość torpedy na dystansie do 20 000 metrów, zaś eksplozja głowicy o masie 490 kg miała zwykle dewastujący efekt dla trafionego okrętu.