Józef Rakoczy (ur. 1909 w Janowie, zm. 1970 w Bydgoszczy) – polski działacz PPR i PZPR, I sekretarz Komitetu Miejskiego PZPR w Bydgoszczy (1949–1950 i 1960–1964), przewodniczący Wojewódzkiej Rady Narodowej w Bydgoszczy (1950–1952), dyplomata.
Życiorys Urodził się 28 marca 1909 w Janowie, w powiecie rypińskim. Był synem Jana, rolnika i Heleny z Tomaszewskich. Po ukończeniu szkoły powszechnej terminował w latach 1924–1928 u mistrza kowalsko-ślusarskiego w rodzinnej wsi. Potem krótko pracował w różnych warsztatach. Od 1929 do 1931 pozostawał bez pracy. W latach 1931–1933 odbył obowiązkową służbę wojskową w 18 Pułku Ułanów w Grudziądzu. Następnie do 1937 r. pracował w Okalewie jako robotnik leśny, a w latach 1937–1945 dzierżawił 44 ha gospodarstwo w Okalewku w powiecie rypińskim.
Działalność polityczna do 1939 r. W wieku 18 lat rozpoczął działalność polityczną, wiążąc się z radykalnym ruchem lewicowym. W 1927 r. wstąpił do Komunistycznego Związku Młodzieży, w 1928 do nielegalnej Komunistycznej Partii Polski. W latach 1929–1931 był sekretarzem Zarządu Powiatowego Zjednoczonej Lewicy Chłopskiej „Samopomoc” w Rypinie.