W 1919 r. został radnym Lublina z listy PPS, a do 1923 r. był także ławnikiem w radzie miejskiej kierującym Wydziałem Opieki Społecznej. W latach 1923–1927 był wiceprezydentem Lublina. W tym czasie działał w lubelskim Okręgowym Komitecie Robotniczym PPS oraz w Radzie Narodowej Lubelskiej Spółdzielni Spożywców. Był również przewodniczącym Rady Związków. Zawodowych w Lublinie oraz prezesem w lubelskim oddziale Stowarzyszenia Wolnomyślicieli Polskich.

W 1927 r. został skierowany przez PPS do Siedlec, gdzie wybrano go prezydentem miasta. Godność prezydenta Siedlec pełnił do 1 października 1930 r., kiedy to władze usunęły go jako działacza PPS z zajmowanego stanowiska. Po siedmiomiesięcznej przerwie w pracy, objął drogą konkursu stanowisko dyrektora Ubezpieczalni Społecznej w Równem (1931–1932), a następnie kolejno w: Łucku (1932–1935), Ciechanowie (1935–1937) i Pińsku (1937–1939).

Okupacja hitlerowska Po wybuchu II wojny światowej przeniósł się do Warszawy i podjął pracę w Drukarni Oświatowej (1940–1942). Od września 1942 do sierpnia 1944 r. pracował w Banku Komunalnym jako archiwista. Brał udział w kolportażu nielegalnej literatury.