Ważnymi czynnikami wyboru była mało nowoczesna, lecz prosta i tania konstrukcja, oraz doświadczenie radzieckich inżynierów z samochodami Forda, produkowanymi na licencji (GAZ-A). Na bazie inżynierów z NATI i GAZ sformowano biuro konstrukcyjne w zakładach KIM, mające zająć się adaptacją samochodu, którego głównym konstruktorem został A. Ostrowcew.
Pomimo skopiowania części mechanicznej, radzieccy konstruktorzy zmodyfikowali nadwozie samochodu KIM, przez co nie było ono dokładną kopią Forda. Różniło się od pierwowzoru m.in. osłoną chłodnicy, maską otwieraną wraz z jej przednią częścią, całkowicie stalowym dachem zamiast dermatoidowego, osobnym dostępnym od tyłu bagażnikiem i dwudzielną łamaną szybą przednią. Wykonanie form do tłoczenia blach nadwozia oraz pierwszej partii wytłoczonych blach zamówiono w amerykańskiej firmie Budd (współpracującej wcześniej przy samochodzie ZiS-101). Pierwsze trzy przedseryjne egzemplarze zbudowano 25, 26 i 27 kwietnia 1940 i zademonstrowano na pochodzie pierwszomajowym.