Frunzego.
W sierpniu 1941 roku został dowódcą tyłów – zastępcą dowódcy Frontu Armii Rezerwowych, zastępcą szefa Sztabu Generalnego. W październiku 1941 roku został szefem sztabu Frontu Leningradzkiego.
W październiku 1941 roku został dowódcą 54 Armii, którą dowodził w czasie próby rozerwania blokady Leningradu w rejonie Kołpino.
27 października 1941 roku został dowódcą Frontu Leningradzkiego, którym dowodził do kwietnia 1942 roku. Odwołany ze stanowiska dowódcy frontu w czerwcu 1942 roku został przeniesiony na stanowisko dowódcy 33 Armii, którą dowodził do października. Został wtedy zastępcą dowódcy Frontu Zachodniego.
W okresie od grudnia 1942 do stycznia 1943 roku dowodzi 20 Armią, a potem dowódcą samodzielnej grupy operacyjnej Frontu Północno-Zachodniego. Uczestniczy wtedy w bitwie na łuku kurskim. Następnie ponownie był zastępcą dowódcy Frontu Zachodniego.
W grudniu 1943 roku odwołany ze stanowiska pozostawał w dyspozycji Sztabu Generalnego. W marcu 1944 roku został dowódcą Nadwołżańskiego Okręgu Wojskowego, którą pełnił do lipca 1945 r. Następnie pozostawał w dyspozycji Sztabu Generalnego.