Sonoryzm (z łac. sonorus „dźwięczny” od sonus „dźwięk”) – kierunek w muzyce współczesnej, zaliczany do nurtów drugiej awangardy, typowy przede wszystkim dla muzyki polskiej w latach 60. XX wieku, często utożsamiany z pojęciem polskiej szkoły kompozytorskiej.
Charakterystyka Jego nazwa pochodzi od pojęcia sonorystyki muzycznej (techniki sonorystycznej) stworzonego przez polskiego muzykologa Józefa Michała Chomińskiego. W sonoryzmie elementem wyróżnionym i formotwórczym było samo brzmienie, zazwyczaj wydobywane nietradycyjnymi sposobami z tradycyjnych instrumentów, na przykład: skrobanie, skrzypienie i bębnienie po pudle instrumentów smyczkowych; wydobywanie dźwięku bezpośrednio ze strun lub z korpusu fortepianu; gra na zdekompletowanych lub preparowanych instrumentach dętych drewnianych i blaszanych.
Zapoczątkował ten nurt Krzysztof Penderecki utworami Tren – Ofiarom Hiroszimy i I Kwartet smyczkowy, oba skomponowane w 1960 roku. Podjęli go i rozwinęli: Henryk Mikołaj Górecki (Genesis I, II;