„Kultura i Historia” 19/2011 Uniwersytet Marii Curie Skłodowskiej w Lublinie . thumb|left|Zamek od strony rzeki Łydyni Po śmierci ostatniego księcia mazowieckiego Janusza III, zamek został ofiarowany w posagu królowej Bonie, żonie Zygmunta Starego. W 1549 r. przeprowadzono na zamku kolejne prace budowlane, tym razem z przeznaczeniem na rezydencję królowej Bony, wtedy też wykonano najstarszy znany opis warowni. W inwentarzu z 1580 roku zamek opisano jako "ruinę", która "potrzebuje zgoła wszystek wielkiej poprawy i kosztu i pracy wielkiej". Główny dom zamkowy został rozebrany jeszcze w 1. połowie XVII wieku, i pozostawiono z niego jedynie dwa pomieszczenia na sądy i akta grodzkie. Pewnych zniszczeń zamek doznał przypuszczalnie w okresie potopu szwedzkiego oraz 1708 r. w czasie wojny północnej. Po III rozbiorze Ciechanów wraz z zamkiem przypadł Prusom, nastąpiła rozbiórka resztek zabudowań wewnętrznych oraz północno-wschodniego narożnika murów. Od 1818 r. ruiny zamku stały się własnością rodu Krasińskich. Na początku XX wieku przeprowadzono (staraniem Adama i Edwarda Krasińskich, prezesujących Towarzystwu Opieki nad Zabytkami Przeszłości) pierwsze poważne prace remontowe – dokonano rekonstrukcji bramy zachodniej, odbudowano północno-wschodni narożnik murów, zaplombowano pęknięcia.