Protokół WebSocket ma na celu rozwiązanie tych problemów bez naruszania założeń bezpieczeństwa sieci.
Specyfikacja protokołu WebSocket definiuje ws (WebSocket) i wss (WebSocket Secure) jako dwa nowe schematy jednolitego identyfikatora zasobów (URI), które są używane odpowiednio do połączeń nieszyfrowanych i szyfrowanych. Oprócz nazwy schematu i fragmentu (tj. # nie jest obsługiwany), pozostałe komponenty URI są zdefiniowane tak, aby używały ogólnej składni URI.
Wykorzystując narzędzia developera w przeglądarce, twórcy stron mogą sprawdzić zarówno handshake WebSocket’u, jak i poszczególne paczki (frames).
Historia WebSocket’y zostały po raz pierwszy wymienione jako TCPConnection w bazowej specyfikacji HTML5, jako symbol zastępczy dla interfejsu (API) gniazda, opartego na protokole TCP. W czerwcu 2008 roku Michael Carter przeprowadził serię dyskusji w wyniku których powstała pierwsza wersja protokołu znanego obecnie jako WebSocket.