Do 1928 liczba członków wzrosła do 85 (z czego 40 osób zamieszkiwało Jaworze, 25 było z Międzyrzecza Dolnego, 12 z Wapienicy, a 8 z Międzyrzecza Górnego). Później powstała również trzecia placówka z siedzibą w Międzyrzeczu Górnym. Większe wydarzenia odbywały się w wynajmowanej do tego celu sali zlokalizowanej w siedzibie szkoły w Jaworzu Średnim.
Wobec stałego przyrostu liczby członków wspólnoty, powstała idea stworzenia dla niej własnego miejsca spotkań, jednak działania w tym celu zostały uniemożliwione przez wybuch II wojny światowej.
Pierwsze powojenne nabożeństwo zboru miało miejsce w 1945 w jego nowej siedzibie w Wapienicy. Spotkania odbywały się tam również w prywatnym domu, co nastręczało trudności, jak choćby potrzebę wynoszenia za każdym razem wyposażenia pokoju, w którym miały miejsce posługi.
Po zakończeniu wojny w dalszym ciągu znaczny odsetek Stanowczych Chrześcijan pozostawał oficjalnie członkami Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego. W związku z tym przez kościół ten została wysunięta propozycja włączenia Związku w jego struktury. Jednak z powodów znacznych różnic doktrynalnych postanowiono o osobnym funkcjonowaniu.