W ostateczności zginęły na arenie od mieczy gladiatorów.
Kult Egzekucja odbyła się prawdopodobnie 7 marca i w tym dniu obchodzone jest (w Kościele katolickim, ewangelickim i anglikańskim) wspomnienie liturgiczne św. Felicyty i św. Perpetui. Obie święte zostały wpisane do kanonu Mszy świętej. Nad ich grobem została wybudowana bazylika.
Początkowo kult św. Felicyty był szeroko rozpowszechniony. Późniejsza legenda uczyniła z niej matkę siedmiu synów, a w 1969 roku (po Soborze watykańskim II) jej kult ograniczono do kalendarza lokalnego.
Święta ta do dziś wymieniana jest w Modlitwie Eucharystycznej (Communicantes) Kanonu rzymskiego.
Dzień obchodów Kościoły wschodnie z uwagi na liturgię według kalendarza juliańskiego wspominają świętą: 1/14 lutego, tj. 14 lutego według kalendarza gregoriańskiego (Kościół prawosławny), 25 lutego/10 marca, tj. 10 marca, jeśli luty ma 28 dni (Kościół ormiański).
Ikonografia W ikonografii św. Felicyta przedstawiana jest zazwyczaj wraz ze św. Perpetuą. Pomimo różnicy ich stanów obie kobiety mają podobny wygląd. Mają na sobie czerwone płaszcze, a w dłoniach męczeńskie krzyże. Sztuka zachodnia rozróżnia je wyraźnie.