Chroniło ono zbieraczy złotych monet przed prawnym zajęciem ich kolekcji oraz potencjalną możliwością przetopienia zbioru.
Cena złota na rynku międzynarodowym w następstwie tego rozporządzenia wzrosła do 35 USD za uncję (587 USD licząc po dzisiejszych cenach). Całkowity zysk, który osiągnął rząd, został przeznaczony na stworzenie Funduszu Stabilizacyjnego Wymiany Handlowej utworzonego przez prawo dotyczące Rezerw Złota w 1934 roku.
Regulacje prawne, które zostały wydane po tym rozporządzeniu, zostały zmodyfikowane przez rozporządzenie wykonawcze 6111 wydane 20 kwietnia 1933. Obydwa rozporządzenia zostały ostatecznie odwołane przez rozporządzenia wykonawcze nr 6260 oraz 6261 wydane 28 i 29 sierpnia 1933 roku Public Papers and Addresses of Franklin D. Roosevelt, Volume II, The Year of Crisis, 1933, Note on page 352..
Według szacunków Miltona Friedmana na mocy rozporządzenia skonfiskowano 3,9 mln uncji, co daje ok. 20% złota będącego w obiegu w marcu 1933 roku.