Był inicjatorem rozpoczęcia polskich badań nad przeszłością ziemi kłodzkiej, których celem była integracja nowej ludności z ziemią kłodzką. W listopadzie 1947 był jednym ze współtwórców Towarzystwa Miłośników Ziemi Kłodzkiej i jego pierwszym prezesem. Poza tym był współzałożycielem Oddziału PTT w Kłodzku.

W 1948 roku przeprowadził się do Wrocławia, gdzie objął funkcję wicewojewody wrocławskiego, a następnie do 1953 sekretarza Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu. W latach 1954–1960 zajmował stanowisko przewodniczącego Komitetu ds Turystyki i wchodził w skład Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. Od 1972 był jego członkiem honorowym. Działał także w Towarzystwie „Polonia”. Ponadto pracował w aparacie partyjnym, w tym jako starszy instruktor Wydziału Organizacyjnego KC PZPR.

Od lat 50. XX wieku wziął aktywny udział w zorganizowaniu w Opolu Wyższej Szkoły Pedagogicznej, gdzie był jednym z wykładowców. Na tej uczelni uzyskał w 1968 stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie historii. Był autorem wielu opracowań o turystyce, w tym między innymi Zarysu historii turystyki w Polsce, wydanej w 1969. Zmarł w 1982 w Warszawie.

Odznaczenie Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1946).