Jądro partii tworzyli głęboko konserwatywni działacze, w większości wybitni literaci jak pierwszy przewodniczący Viliam Paulíny-Tóth oraz ideolog partii Svetozár Hurban-Vajanský. Ich ideologia nawiązywała do rozmyślań politycznych Ľudovíta Štúra, heglizmu i jego idealizacji państwa. Idee rewolucyjne czy hasła niepodległościowe nie były w niej obecne. Jednak funkcjonowanie w ramach systemu polityczno-prawnego ówczesnych Węgier nie pozwalało wpływać legalnymi środkami politycznymi na położenie, w jakim znajdowało się społeczeństwo słowackie. Działacze SNS zdawali sobie z tego sprawę, co było źródłem ich marazmu i pesymizmu politycznego, widocznego m.in. w publicystyce Vajanskiego.
Taki stan rzeczy powodował niechęć wśród bardziej aktywnych polityków oraz fal dorastającej młodzieży. Z krytyki konserwatyzmu SNS zrodziły się dwie znaczące grupy: tzw. „nowa szkoła” oraz inspirowani przez działalność Masaryka hlasiści, których nazwa wywodzi się od pisma „Głos” (). Obydwie grupy inspirowały się liberalizmem. Nowa szkoła orientowała się na Węgry, hlasiści ku czechosłowakizmowi. „Nowa szkoła” rozpadła się w 1875 r. i jej członkowie albo zmadziaryzowali się, albo wrócili do SNS. Hlasiści – jak Vavro Šrobár i Milan Hodža – stali się później reprezentantami dominującego nurtu 1. republiki czechosłowackiej.