W 1823 roku Hemprich i Ehrenberg przepłynęli przez Zatokę Sueską do El Tur, na południowo-zachodnim wybrzeżu Półwyspu Synaj, pozostając tam przez dziewięć miesięcy. W tym czasie odwiedzili Górę Synaj, a Ehrenberg stał się jednym z pierwszych przyrodników badających życie stworzeń żyjących w Morzu Czerwonym. W 1824 roku udali się w dalszą podróż do Libanu, gdzie z Bejrutu zwiedzili góry Liban i założyli obóz w Bcharre. W sierpniu ekspedycja wróciła ponownie do Egiptu.
W listopadzie ekspedycja wyruszyła ponownie wzdłuż wybrzeża Morza Czerwonego, zawijając do różnych portów, w tym Dżuddy. W końcu przybyła do Massawy, portu w Erytrei, z zamiarem zbadania gór położonych w Abisynii. Niestety w jej trakcie Hemprich zmarł tam na febrę i pochowano go na wyspie Toalul, a Ehrenberg powrócił do Europy. W 1828 roku opublikował on owoce wspólnych badań w północno-wschodniej Afryce, a wszystkie zebrane próbki z wypraw zostały zdeponowane w Muzeum Historii Naturalnej w Berlinie. Obejmowały one 46 000 botanicznych okazów, w tym 3000 gatunków zwierząt i 34 000 okazów dotyczących około 4000 gatunków. Wśród nich znajdowało się wiele dotychczas nieznanych gatunków.
Nazwiskiem Hempricha nazwano m.in. dzioborożce (Lophoceros hemprichii) i mewy (Larus hemprichii).