Po powrocie z wojny pracował w wielu sądach: Świebodzinie, Gorzowie, Neustadt-Eberswalde, Gdańsku i Kłajpedzie. W 1873 r. przeszedł do administracji kolejowej w Królewcu, Gdańsku (1876) i Kassel (1878). W 1880 r. był Dyrektorem Urzędu Ruchu Kolei. 4 sierpnia tego roku uzyskał awans na radcę regencyjnego i przeniesiony do Dyrekcji Kolei Wschodniej w Bydgoszczy. Podczas 7-letniej pracy na tym stanowisku zajmował się opracowaniem i analizą taryf kolejowych, zarówno niemieckich, jak i zagranicznych.
W listopadzie 1885 r. wybrano go radnym miejskim; w radzie miejskiej zajmował się finansami i budżetem miasta. Opuścił Bydgoszcz na krótko w 1888 r. przeniesiony do Dyrekcji Kolei w Altonie (dziś dzielnica Hamburga).
Nadburmistrz Bydgoszczy W 1889 r. po zakończeniu kadencji nadburmistrza Bydgoszczy Juliusa Bachmanna, zgłosił swoją kandydaturę w wyborach nowego burmistrza miasta. Rada Miejska na posiedzeniu 23 stycznia 1890 r. wybrała go I burmistrzem. Nad Bachmannem zwyciężył stosunkiem głosów 27 do 6. U przyczyn jego zwycięstwa stał krytyczny stosunek rady miejskiej do kontrkandydata, a także znajomość jego osoby wśród członków rady miejskiej, jako niedawnego jej członka oraz wysokiego rangą urzędnika bydgoskiej Dyrekcji Kolei.